بدیع‌الزمان فروزانفر، ادیب، پژوهشگر، شاعر و استاد برجسته زبان و ادبیات فارسی، در سال ۱۲۷۶ هجری خورشیدی در بشرویه خراسان چشم به جهان گشود. او در خانواده‌ای اهل علم پرورش یافت و تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش آغاز کرد. سپس برای ادامه تحصیل به مشهد رفت و از محضر استادان برجسته‌ای همچون ادیب نیشابوری بهره برد و در علوم ادبی، عربی و اسلامی دانش گسترده‌ای به دست آورد.

فروزانفر در جوانی راهی تهران شد و فعالیت علمی و آموزشی خود را در مراکز علمی آن روزگار گسترش داد. استعداد ادبی و توانایی پژوهشی او به‌تدریج جایگاهش را در میان استادان و پژوهشگران برجسته تثبیت کرد. او در دانشگاه تهران به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداخت و در سال ۱۳۱۴ با ارائه پژوهش خود درباره زندگی و آثار مولانا، به دریافت درجه دکتری نائل شد و به مقام استادی دانشگاه تهران رسید.

بخش مهمی از میراث علمی فروزانفر به مولاناپژوهی و ادبیات عرفانی اختصاص دارد. آثاری همچون «سخن و سخنوران»، «شرح مثنوی شریف»، «احادیث مثنوی»، «مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی» و پژوهش درباره زندگی مولانا، از آثار ماندگار او در حوزه ادبیات فارسی به شمار می‌آیند. او همچنین در تصحیح و احیای متون کلاسیک، از جمله «فیه مافیه»، نقش مهمی داشت و با روش علمی و دقت در بررسی نسخه‌ها، سهمی مؤثر در گسترش پژوهش‌های دانشگاهی درباره متون کهن فارسی ایفا کرد.

فروزانفر افزون بر پژوهش و تألیف، در تربیت نسل‌های مختلف استادان و پژوهشگران ادبیات فارسی نیز تأثیر چشمگیری داشت. سال‌ها تدریس و مدیریت علمی در دانشگاه تهران، به‌ویژه ریاست دانشکده معقول و منقول، از او چهره‌ای اثرگذار در تاریخ آموزش عالی ایران ساخت. بسیاری از پژوهشگران و استادان نامدار ادبیات فارسی از محضر او بهره بردند و بخشی از سنت علمی او را در آثار و تحقیقات خود ادامه دادند.

بدیع‌الزمان فروزانفر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ در تهران درگذشت و در باغ طوطی، در جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی، به خاک سپرده شد. میراث او فراتر از مجموعه‌ای از کتاب‌ها و پژوهش‌هاست؛ او از جمله استادانی بود که دانش سنتی ادبیات فارسی را با روش پژوهش دانشگاهی پیوند زد و در شکل‌گیری جریان نوین مطالعات ادبی و مولوی‌شناسی در ایران نقشی ماندگار بر جای گذاشت.

 

قرارداد استخدام بدیع الزمان فروزانفر در دارالمعلمین عالی