به یاد دکتر غلامحسین مصاحب؛ دانشمندِ دانشنامه‌نویس و بنیان‌گذار مؤسسه ریاضیات
در «راهنمای دانشسرای عالی» منتشرشده در اسفند ۱۳۴۸، نام او در جایگاه عضو شورای دانشسرای عالی و مرتبط با مؤسسه ریاضیات ثبت شده است. همین منبع، تصویری ارزشمند از بخش مجلات کتابخانه مؤسسه ریاضیات و گزارشی از امکانات آن ارائه می‌کند.
بر اساس این سند، کتابخانه مؤسسه در آن زمان حدود ۴۰۰۰ جلد از تازه‌ترین کتاب‌های ریاضی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی و اشتراک ۴۰ مجله معتبر تخصصی داشت. کتابخانه از ساعت ۷ صبح تا ۱۰ شب فعال بود و دانشجویان می‌توانستند برای دستیابی به منابع مورد نیاز خود از راهنمایی کتابدار بهره‌مند شوند.
این اسناد، بخشی از میراث علمی دکتر غلامحسین مصاحب و گواه توجه ژرف او به نقش کتابخانه در آموزش و پژوهش ریاضی است.
افتتاح نمایشگاه گزیده نسخ نظامی گنجوی در کتابخانه ملی ایران
این نمایشگاه با ارائه ۱۳ نسخه خطی از خمسه نظامی و منتخبی از منظومه‌های آن، ۱۴ مهرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۲ در محل نمایشگاه‌های اداره‌کل کتاب‌های خطی و نادر افتتاح می‌شود.
بازدیدکنندگان می‌توانند نسخه‌هایی از «پنج گنج» یا «خمسه نظامی» و برگزیده‌های آن، شامل منظومه‌های «مخزن‌الاسرار»، «خسرو و شیرین»، «لیلی و مجنون»، «هفت پیکر» و «اسکندرنامه» را مشاهده کنند.
نسخه‌ای از «برگزیده خمسه نظامی» به کتابت سال ۷۹۲ قمری، از آثار کهن این مجموعه است. نسخه‌های منتخب، افزون بر محتوای ادبی، از نظر قدمت، خوشنویسی و تزئینات نیز قابل توجه‌اند و نمونه‌هایی از میراث ادبی و هنر کتاب‌آرایی ایران را پیش روی مخاطبان قرار می‌دهند.
علاقه‌مندان می‌توانند تا ۳۰ مهرماه، از ساعت ۹ تا ۱۳، از این نمایشگاه بازدید کنند.
یک سند، یک روایت (۹)
به مناسبت شانزدهم مهرماه، زادروز ایرج افشار؛ کتاب‌شناس، نسخه‌پژوه، فهرست‌نگار و از چهره‌های ماندگار فرهنگ معاصر ایران، سندی از سال ۱۳۴۱ را مرور می‌کنیم. پیوند ایرج افشار با دانشسرای عالی ـ دانشگاه خوارزمی کنونی ـ تنها به مدیریت کتابخانه محدود نبود. او از سال ۱۳۳۷ با تدریس درس‌های «کتابداری جدید» و «نسخه‌شناسی» در این نهاد، در گسترش آموزش علمی و دانشگاهی کتابداری نقش داشت و در فاصله سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۱ نیز ریاست کتابخانه دانشسرای عالی را بر عهده گرفت. سند حاضر، نامه رسمی وزارت فرهنگ برای انتقال ایرج افشار از دانشسرای عالی و انتصاب او به ریاست کتابخانه ملی ایران است. موافقت دانشسرا با این انتقال، دوره‌ای کوتاه اما اثرگذار از حضور او در کتابخانه را به پایان رساند؛ دوره‌ای که بخشی از پیشینه علمی و حرفه‌ای کتابخانه دانشگاه خوارزمی و نشانه‌ای از پیوند تاریخی آن با جریان کتابداری و کتاب‌شناسی معاصر ایران است.
یک سند، یک روایت (۸)
در سال ۱۲۹۷ خورشیدی؛ سندی از نخستین فصل شکل‌گیری نهادی که امروز با نام دانشگاه خوارزمی شناخته می‌شود.
این اعلان از سوی وزارت معارف، اوقاف و صنایع مستظرفه منتشر شده و از قدیمی‌ترین اسناد مرتبط با تاریخ دانشگاه خوارزمی است؛ برگی ارزشمند از حافظهٔ نهادی آموزش عالی و تربیت معلم در ایران.
بدیع الزمان فروزانفر (۱۲۷۶-۱۳۴۹)
بدیع‌الزمان فروزانفر، ادیب، پژوهشگر، شاعر و استاد برجسته زبان و ادبیات فارسی، در سال ۱۲۷۶ هجری خورشیدی در بشرویه خراسان چشم به جهان گشود. او در خانواده‌ای اهل علم پرورش یافت و تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش آغاز کرد. سپس برای ادامه تحصیل به مشهد رفت و از محضر استادان برجسته‌ای همچون ادیب نیشابوری بهره برد و در علوم ادبی، عربی و اسلامی دانش گسترده‌ای به دست آورد.
فروزانفر در جوانی راهی تهران شد و فعالیت علمی و آموزشی خود را در مراکز علمی آن روزگار گسترش داد. استعداد ادبی و توانایی پژوهشی او به‌تدریج جایگاهش را در میان استادان و پژوهشگران برجسته تثبیت کرد. او در دانشگاه تهران به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداخت و در سال ۱۳۱۴ با ارائه پژوهش خود درباره زندگی و آثار مولانا، به دریافت درجه دکتری نائل شد و به مقام استادی دانشگاه تهران رسید.
بخش مهمی از میراث علمی فروزانفر به مولاناپژوهی و ادبیات عرفانی اختصاص دارد. آثاری همچون «سخن و سخنوران»، «شرح مثنوی شریف»، «احادیث مثنوی»، «مآخذ قصص و تمثیلات مثنوی» و پژوهش درباره زندگی مولانا، از آثار ماندگار او در حوزه ادبیات فارسی به شمار می‌آیند. او همچنین در تصحیح و احیای متون کلاسیک، از جمله «فیه مافیه»، نقش مهمی داشت و با روش علمی و دقت در بررسی نسخه‌ها، سهمی مؤثر در گسترش پژوهش‌های دانشگاهی درباره متون کهن فارسی ایفا کرد.
فروزانفر افزون بر پژوهش و تألیف، در تربیت نسل‌های مختلف استادان و پژوهشگران ادبیات فارسی نیز تأثیر چشمگیری داشت. سال‌ها تدریس و مدیریت علمی در دانشگاه تهران، به‌ویژه ریاست دانشکده معقول و منقول، از او چهره‌ای اثرگذار در تاریخ آموزش عالی ایران ساخت. بسیاری از پژوهشگران و استادان نامدار ادبیات فارسی از محضر او بهره بردند و بخشی از سنت علمی او را در آثار و تحقیقات خود ادامه دادند.
بدیع‌الزمان فروزانفر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ در تهران درگذشت و در باغ طوطی، در جوار حرم حضرت عبدالعظیم حسنی، به خاک سپرده شد. میراث او فراتر از مجموعه‌ای از کتاب‌ها و پژوهش‌هاست؛ او از جمله استادانی بود که دانش سنتی ادبیات فارسی را با روش پژوهش دانشگاهی پیوند زد و در شکل‌گیری جریان نوین مطالعات ادبی و مولوی‌شناسی در ایران نقشی ماندگار بر جای گذاشت.
.jpg)
|
||
قرارداد استخدام بدیع الزمان فروزانفر در دارالمعلمین عالی |