مهدی بیانی در ۱۲۸۵ در همدان متولد شد. پدرش، میرزا محمدخان مستوفی فراهانی، از خاندان دبیران و مستوفیان فراهان و نیای مادریش میرزا سلیمان بیان السلطنه فراهانی، رئیس بیوتات سلطنتی و صاحبِ رساله قواعد دفاتر و حساب بود. او در مدارس ابتدایی اقدسیه و اشرف به تحصیلات مقدماتی و فراگیری خوشنویسی پرداخت و پس از اتمام دوره متوسطه در دارالفنون، دوره لیسانس علوم ادبی و فلسفی را در دانشسرای عالی (دارالمعلمین عالی سابق) به پایان برد و در ۱۳۲۴ هجری خورشیدی به اخذ دکتری در زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران نایل گشت. مهدی بیانی، بنیانگذار کتابخانه ملی ایران، کارشناس نسخههای خطی فارسی، نویسنده، پژوهشگر و استاد دانشگاه تهران بود.
بیانی در کتابشناسی، احیای نسخههای خطی و خوشنویسی خدمات فراوانی ارائه کرد و اقدامات ارزندهای در این سه حوزه، بخصوص در عرصه خوشنویسی انجام داد؛ هنری که از همان دوران اولیه عهد اسلامی، قدرش نزد هنرشناسان شناخته شد و بهتدریج طی قرون و اعصار، جزء زیباترین و کاملترین هنرهای ایرانی در عرصه جهانی شهرت یافت.
کار سترگ مرحوم بیانی در ثبت و ماندگار کردن تاریخ خوشنویسی در ایران آن هم با قدمتی بیش از پنجاه سال پیش ـ مبنای مهمی در جهت تأملات، پژوهشها و تحقیقات پس از او در حوزه خوشنویسی گردید. تلاش وی در این باب در تاریخ فرهنگ ایران ماندگار و بس ارزشمند است.